Zamek Poenari

Zamek Poenari, znany także jako Cytadela Poenari (Poienari) (rum. Cetatea Poenari) – ruiny zamku w Rumunii, w okręgu Ardżesz, na wzgórzu nad doliną uformowaną przez rzekę Ardżesz, blisko Gór Fogaraskich. Jest usytuowany na szczycie wzgórza, po lewej stronie Szosy Transfogarskiej, pnącej się do góry.

Został założony mniej więcej na początku XIII wieku przez pierwszych władców Wołoszczyzny. Około XIV wieku stał się główną twierdzą władców z dynastii Basarab. W kolejnych kilku dekadach nazwiska rezydentów zmieniały się kilkakrotnie, ale ostatecznie zamek został opuszczony i popadł w ruinę.

W XV wieku potencjał zamku dostrzegł Wład Palownik, który odbudował i wzmocnił mury twierdzy, tworząc z niej jedną ze swoich głównych fortec. Wład posłużył za pierwowzór literackiej postaci Drakuli, co sprawia, że jego zamek uchodzący za siedzibę wampira, stał się atrakcją dla turystów. Obecnie do zamku prowadzi 1480 schodów.

Chociaż zamek był użytkowany jeszcze w wiele lat po śmierci Włada w 1476, został opuszczony w pierwszej połowie XVI wieku i zrujnowany w wieku XVII. Z powodu swojego rozmiaru i położenia zamek był bardzo trudny do zdobycia czy zniszczenia. Jednak w 1888 obsunięcie się ziemi zrujnowało część zamku, która zsunęła się do rzeki. Pomimo to zamek został szybko naprawiony, a mury i wieże stoją do dziś.

Tekst pochodzi z artykułu „Zamek Poenari” w Wikipedii, CC BY-SA 4.0.

Więcej z angielskiej Wikipedii

Zamek znajduje się na płaskowyżu góry Cetatea, naprzeciw zachodniej strony Transfogaraszanu, na kanionie utworzonym w dolinie rzeki Argeș, w pobliżu gór Făgăraș.

Zanim w połowie XV wieku zbudowano zamek Poenari, w pobliżu tego samego miejsca, na początku XIII wieku, Wołosi wznieśli inny zamek, zwany zamkiem Argeș. W połowie XIV wieku zamek Argeș stał się główną cytadelą dynastii Basarabów. W kolejnych dekadach nazwa i mieszkańcy zmieniali się kilkakrotnie, lecz ostatecznie zamek popadł w ruinę i został porzucony.

W 1459 roku Vlad Palownik, dostrzegając potencjał drugiego zamku wzniesionego wysoko na stromej skalnej krawędzi, naprawił i wzmocnił budowlę, wykorzystując do tego aresztowanych przez siebie przedstawicieli wołoskiej szlachty, czyniąc z niej jedną ze swoich głównych twierdz. Vlad odbudował dawny zamek Argeș po lewej stronie rzeki, wykorzystując kamienie ze starszego zamku Poenari, który leżał na prawym brzegu, nieco niżej. Choć zamek był wykorzystywany przez wiele lat po śmierci Włada w 1476 roku, ostatecznie ponownie porzucono go w pierwszej połowie XVI wieku, a w XVII wieku był już ruiną. Wielkość i położenie zamku sprawiały, że trudno było go zdobyć.

13 stycznia 1913 roku osunięcie ziemi wywołane trzęsieniem ziemi zawaliło część zamku, która spadła do znajdującej się poniżej rzeki. Po dwóch kolejnych trzęsieniach ziemi w 1940 i 1977 roku, które spowodowały dalsze zniszczenia, zamek nieznacznie odrestaurowano, a jego mury i wieże stoją do dziś. Od 2009 roku obiekt zarządzany jest przez Muzeum Okręgu Argeș.

Mniejsza replika zamku Poenari powstała w 1906 roku w Bukareszcie, w Parku Karola. Zbudowana pierwotnie na Rumuńską Wystawę Generalną, jest jednym z niewielu zachowanych pomników i budowli, jakie niegdyś znajdowały się w parku. Budowla jest obecnie siedzibą Narodowego Urzędu Kultu Bohaterów i otwarta jest dla publiczności tylko dwukrotnie w roku: w Dniu Bohaterów, przypadającym w Rumunii tego samego dnia co Wniebowstąpienie Pańskie, oraz w Narodowym Dniu Armii Rumuńskiej (25 października).

Tłumaczenie maszynowe artykułu „Poenari Castle” w angielskiej Wikipedii, CC BY-SA 4.0.

Zamek Poenari zajmuje 267. miejsce na 8134 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 6. wśród 121 obiektów w Rumunii. Data powstania — ok. 1450, wcześniejsza niż u 49% datowanych obiektów atlasu — jeden z 455 obiektów atlasu powstałych w XV wieku. Artykuły o tym obiekcie w Wikipedii otwarto 29 316 razy w ciągu ostatnich 60 dni — więcej niż 98% obiektów atlasu. Najbliższy przewodnik na jednodniowy wypad to Sybin, 62 km stąd. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Rumunia.

Zobacz na interaktywnej mapie zamków →

Przeczytaj całą historię w Wikipedii ↗