Niemcy · XVIII wiek
Pałac Solitude zajmuje 1229. miejsce na 9040 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 100. wśród 714 obiektów w Niemczech. Data powstania: 1769, wcześniejsza niż u 14% datowanych obiektów atlasu, jeden z 685 obiektów atlasu powstałych w XVIII wieku. Artykuły o tym obiekcie w Wikipedii otwarto 4425 razy w ciągu ostatnich 60 dni, więcej niż 85% obiektów atlasu. W promieniu 25 km stoi 10 innych obiektów atlasu. Najbliższy przewodnik na jednodniowy wypad to Stuttgart, 7 km stąd. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Niemcy.
Pałac Solitude (niem. Schloss Solitude) to rokokowy pałac i rezydencja myśliwska, ufundowana przez Karola Eugeniusza, księcia Wirtembergii. Zaprojektowali go Johann Friedrich Weyhing i Philippe de La Guêpière, a wzniesiono go w latach 1764–1769. Znajduje się na wydłużonym grzbiecie wzniesienia między miastami Leonberg, Gerlingen i Stuttgart, w kraju związkowym Badenia-Wirtembergia.
Karol Eugeniusz von Württemberg objął tron po swym ojcu, Karolu Aleksandrze, jako książę Wirtembergii w 1737 roku, mając zaledwie dziewięć lat. Księstwem Wirtembergii rządziła rada regencyjna aż do 1744 roku, gdy Karol Eugeniusz osiągnął pełnoletność w wieku 16 lat. Jego panowanie naznaczone było trudnościami gospodarczymi, konfliktami politycznymi i rozrzutnością.
Do lat 60. XVIII wieku polityka i ambicje Karola Eugeniusza zakończyły się niepowodzeniem. Nie udało mu się zdobyć wyższej rangi ani prestiżu podczas wojny o sukcesję austriacką czy wojny siedmioletniej, a swoimi manewrami i metodami pozyskiwania funduszy wojennych dyplomatycznie odizolował Wirtembergię. Wielokrotnie wstrzymywał finansowanie budowy swoich pałaców, w tym Monrepos w Ludwigsburgu. Karol Eugeniusz zwrócił ponownie uwagę na Stuttgart i w 1763 roku zatrudnił grupę architektów pod kierunkiem Philippe'a de La Guêpière'a, by zaplanowali nowy pałac, który otrzymał nazwę „Solitude”. Friedrich Christoph Hemmerling został mianowany głównym ogrodnikiem i odpowiadał za jego projekt i realizację.
Podczas budowy priorytetem były dwa skrzydła przylegające do głównego budynku pałacowego, ukończone w 1766 roku. To właśnie z nich książę uważnie nadzorował budowę.
La Guêpière opuścił Wirtembergię i wrócił do rodzinnego Paryża w 1768 roku. Na stanowisku architekta dworskiego i dyrektora budowy Solitude zastąpił go jego uczeń, Reinhard Heinrich Ferdinand Fischer.
W 1770 roku Karol Eugeniusz założył na terenie pałacu Solitude szkołę Hohe Karlsschule. To właśnie w tej szkole studiował w młodości Friedrich Schiller i napisał tam Zbójców. Szkoła przeniosła się do Stuttgartu w 1775 roku, w tym samym roku, w którym książę przeniósł swoją uwagę na pobliski pałac Hohenheim. Ostatnia wielka uroczystość odbyła się w Solitude w 1782 roku, po czym zaprzestano dbałości o teren. Jednak od lat 30. XIX wieku król Karol I odnowił pałac, a królowa Olga spotykała się w nim ze swymi krewnymi.
Tłumaczenie maszynowe artykułu „Solitude Palace” w angielskiej Wikipedii, CC BY-SA 4.0.
Zobacz na interaktywnej mapie zamków →