Zamek Spyker

Zamek Spyker (niem. Schloss Spyker) – zamek w gminie Glowe w niemieckim kraju związkowym Meklemburgia-Pomorze Przednie na Rugii na terenie Pomorza Zachodniego.

Zamek, pierwotnie otoczony fosą, powstał w XVII wieku z inicjatywy Carla Gustafa Wrangla, szwedzkiego feldmarszałka i gubernatora Pomorza, który w 1649 roku otrzymał Spyker od królowej szwedzkiej Krystyny Wazy. Przebudowano wówczas XVI-wieczny renesansowy dwór należący poprzednio do rodziny von Jasmund, nadając budowli formę zbliżoną do obecnej.

Po śmierci Wrangla w 1676 roku zamek przeszedł w ręce jego córki, a następnie rodziny von Brahe. W latach 1806–1807, po zajęciu Rugii przez wojska napoleońskie, był siedzibą francuskiego gubernatora wyspy. W 1817 roku, po włączeniu Rugii do Prus (nastąpiło to w 1815 roku), stał się własnością książąt von Putbus i pozostawał w ich rękach do 1945 roku.

W latach 1964–1989 zamek należał do związków zawodowych i służył jako dom wypoczynkowy. W 1990 roku zakupiła go osoba prywatna i przekształciła w hotel; w 1995 roku budowla została odrestaurowana według historycznych wzorów.

Tekst pochodzi z artykułu „Zamek Spyker” w Wikipedii, CC BY-SA 4.0.

Więcej z angielskiej Wikipedii

Spycker po raz pierwszy odnotowano w 1318 roku. Należał wówczas do rodu patrycjuszowskiego ze Stralsundu, von Külpenów. W 1344 roku córka z rodu von Külpen poślubiła przedstawiciela rodu Jasmundów. W ten sposób powstała spyckerska gałąź rodu von Jasmund, która wygasła bezpotomnie w 1648 roku.

W wyniku wojny trzydziestoletniej Pomorze, a wraz z nim Rugia, przypadło Szwecji na mocy pokoju westfalskiego z 1648 roku. W nagrodę za zasługi wojenne królowa Krystyna Szwedzka nadała opustoszałą wówczas siedzibę Spycker w 1649 roku szwedzkiemu feldmarszałkowi, a później gubernatorowi generalnemu Pomorza Szwedzkiego, Carlowi Gustavowi Wrangelowi. Zamek, pierwotnie wyposażony w fosę obronną, przebudowano po 1650 roku, nadając mu obecny wygląd renesansowego pałacu i malując go na szwedzki czerwony kolor falu, nietypowy dla Rugii. Bogato rzeźbione sufity stiukowe, unikatowe w regionie bałtyckim, pochodzą z około 1652 roku.

Po śmierci Carla Gustava Wrangela w 1676 roku posiadłość przeszła na jego córkę Eleonorę Zofię, żonę władcy Putbus. Eleonora Zofia zmarła w 1687 roku, a majątek przypadł szwedzkiemu rodowi Brahe, z którym jej starsza siostra była powiązana małżeństwem. Po zajęciu przez wojska napoleońskie w latach 1806/07 Spycker stał się na jakiś czas siedzibą francuskiego gubernatora Rugii. W 1815 roku dotychczas szwedzka Rugia przypadła Prusom. Magnus Fredrik Brahe sprzedał Spycker w 1817 roku, a majątek trafił w posiadanie księcia Wilhelma Malte I von Putbus.

Aż do reformy rolnej w radzieckiej strefie okupacyjnej w 1945 roku majątek pozostawał w posiadaniu rodu von Putbus. W kolejnych latach zamek popadał w ruinę. Od lat 60. do 1989 roku wschodnioniemiecka centrala związków zawodowych FDGB wykorzystywała zamek jako dom wypoczynkowy. Od 1990 roku zamek pełni funkcję hotelu, a w 1995 roku odrestaurowano go zgodnie z historycznym wyglądem. Hotel dysponuje 32 pokojami gościnnymi.

W marcu 2006 roku zamek wraz z posiadłością o powierzchni 67 000 stóp kwadratowych zakupił w drodze sprzedaży przymusowej obecny właściciel.

Tłumaczenie maszynowe artykułu „Spyker Castle” w angielskiej Wikipedii, CC BY-SA 4.0.

Zamek Spyker zajmuje 3220. miejsce na 8134 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 250. wśród 505 obiektów w Niemczech. Data powstania — 1318, wcześniejsza niż u 62% datowanych obiektów atlasu — jeden z 604 obiektów atlasu powstałych w XIV wieku. Artykuły o tym obiekcie w Wikipedii otwarto 2388 razy w ciągu ostatnich 60 dni — więcej niż 71% obiektów atlasu. W promieniu 25 km stoi 3 innych obiektów atlasu. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Niemcy.

Zobacz na interaktywnej mapie zamków →

Przeczytaj całą historię w Wikipedii ↗