Rosja · XVIII wiek
Pałac Taurydzki zajmuje 309. miejsce na 9040 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 13. wśród 145 obiektów w Rosji. Data powstania: 1783, wcześniejsza niż u 13% datowanych obiektów atlasu, jeden z 685 obiektów atlasu powstałych w XVIII wieku. Artykuły o tym obiekcie w Wikipedii otwarto 12 287 razy w ciągu ostatnich 60 dni, więcej niż 95% obiektów atlasu. W promieniu 25 km stoi 27 innych obiektów atlasu. Najbliższy przewodnik na jednodniowy wypad to Petersburg, 3 km stąd. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Rosja.
Pałac Taurydzki (ros. Таврический дворец) – neoklasycystyczny pałac znajdujący się w Petersburgu przy ul. Szpalernej 47, wybudowany w latach 1783–1789. Z tyłu gmachu znajduje się Park Taurydzki (Tawriczeskij sad).
Tekst pochodzi z artykułu „Pałac Taurydzki” w Wikipedii, CC BY-SA 4.0.
Więcej z angielskiej Wikipedii
Książę Grigorij Potiomkin Taurydzki zlecił swojemu ulubionemu architektowi Iwanowi Starowowi zaprojektowanie miejskiej rezydencji w rygorystycznym stylu palladiańskim. Projekt Starowa przewidywał rozległy park, później Ogród Taurydzki, oraz przystań przed pałacem, która miała zostać połączona z Newą kanałem. Prace budowlane rozpoczęto w 1783 roku i trwały sześć lat. Trzynastoprzęsłowa fasada pałacu ma toskański portyk i zwieńczona jest płytką kopułą. Kwadratowy westybul prowadzi do ośmiobocznej sali, za którą znajduje się ogromna „Sala Katarzyny”. Miała ona osiemnaście jońskich, greckich kolumn po każdej stronie i otwiera się na duży, zamknięty ogród zimowy z centralną, okrągłą kolumnadą. Uznawany za najwspanialszą szlachecką rezydencję XVIII-wiecznej Rosji, Pałac Taurydzki posłużył jako wzór dla niezliczonych dworów rozsianych po Imperium Rosyjskim.
Na krótko przed śmiercią, 28 kwietnia 1791 roku, Potiomkin wykorzystał pałac do zorganizowania bezprecedensowych uroczystości i iluminacji, mających na celu odzyskanie słabnących względów cesarzowej. Bal opisał Gawriła Dierżawin w najdłuższym ze swoich utworów poetyckich.
Kilka miesięcy po śmierci właściciela Katarzyna II wykupiła jego pałac i poleciła architektowi Fiodorowi Wołkowowi przekształcić go w swoją letnią rezydencję. Wołkow był odpowiedzialny za wiele ulepszeń w otoczeniu, w tym budowę teatru w skrzydle wschodnim i kaplicy w skrzydle zachodnim. W ogrodzie zaprojektował Pawilon Admiralski, dom ogrodnika, oranżerię, szklarnie, mosty i żeliwne ogrodzenia. Rzeźba zwana Wenus Taurydzką (obecnie w Ermitażu) przechowywana była w pałacu od końca XVIII do połowy XIX wieku i od niej wzięła swoją nazwę.
Zewnętrzny wygląd pałacu był dość skromny i kontrastował wyraźnie z bujnym przepychem jego wnętrz. Kopulasta sala, jedna z największych w Rosji, była połączona z ogrodem zimowym kolumnową galerią o długości 75 metrów (246 stóp).
Tłumaczenie maszynowe artykułu „Tauride Palace” w angielskiej Wikipedii, CC BY-SA 4.0.
Zobacz na interaktywnej mapie zamków →