Twierdza Jenikale

Twierdza Jenikale (ros. Ени-Кале, krymski Yeñi Qale) – nadmorska twierdza zbudowana w latach 1699–1706 przez Turków, położona na północny wschód od centrum współczesnego Kerczu.

Twierdza Jenikale (w języku tureckim – Nowa Twierdza) została wybudowana na wschodnim wybrzeżu półwyspu Kerczeńskiego przez Turków. Twierdza została wybudowana przy pomocy francuskich architektów. Zajmowała powierzchnię około 25 tysięcy metrów kwadratowych. Na jej terenie znajdowały się dwie prochownie, arsenał, zbiornik wody pitnej, koszary na ponad 1000 żołnierzy wraz z łaźniami oraz meczet. Garnizon składał się z około 800 Turków oraz 300 Tatarów Krymskich. Twierdza służyła także za siedzibę paszy.

W czasie wojny rosyjsko-tureckiej (1768-1774), armia rosyjska w 1771 roku weszła na Krym, twierdza Jenikale została opuszczona przez Turków i 21 czerwca 1771 roku zajęta przez wojska rosyjskie. W 1774 roku w wyniku traktatu w Küczük Kajnardży kończącego wojnę Kercz oraz twierdza Jenikale zostały przekazane Rosji. W XIX wieku twierdza była używana jako szpital wojskowy i opuszczona w 1880 roku. Od tego czasu systematycznie była niszczona.

Tekst pochodzi z artykułu „Twierdza Jenikale” w Wikipedii, CC BY-SA 4.0.

Więcej z angielskiej Wikipedii

W okresie starożytnym na tym obszarze znajdowało się starogreckie miasto Myrmekion i odnaleziono tam liczne pozostałości z tamtej epoki.

Yeni-Kale zostało zbudowane przez Turków osmańskich w latach 1699–1706 na Półwyspie Kerczeńskim, należącym wówczas do Chanatu Krymskiego. Nazwa Yenikale oznacza po turecku Nowy Zamek (yeni - nowy, kale - zamek). Twierdzę zbudowano pod kierunkiem Goloppo, Włocha nawróconego na islam. W budowie brało udział również kilku francuskich inżynierów.

Yeni-Kale zostało uzbrojone w potężne działa i zajmowało ważne strategiczne miejsce na wybrzeżu Cieśniny Kerczeńskiej. Twierdza zajmowała powierzchnię 25 000 m² i posiadała dwa magazyny prochu, arsenał, zbiornik wodny, budynki mieszkalne, łaźnię i meczet. W Yeni-Kale stacjonowało około 800 żołnierzy tureckich i 300 krymskotatarskich. Słabym punktem twierdzy był brak wody pitnej w okolicy, dlatego zbudowano podziemny wodociąg doprowadzający wodę ze źródła znajdującego się kilka kilometrów od twierdzy. Yeni-Kale służyło również jako rezydencja paszy.

Podczas wojny rosyjsko-tureckiej lat 1768–1774 armia rosyjska najechała Krym latem 1771 roku. Choć wcześniej przybyły posiłki z Imperium Osmańskiego, Turcy zdecydowali się opuścić Yeni-Kale. Jednostki rosyjskie pod dowództwem generała Nikołaja Borzowa wkroczyły do twierdzy 21 czerwca 1771 roku. Abaza Muhammad Pasza, komendant Yeni-Kale, uciekł do Sinopu, a sułtan skazał go na śmierć za liczne porażki wojskowe.

Po traktacie w Küçük Kaynarca w 1774 roku Kercz i twierdza Yeni-Kale zostały przekazane Rosji. Twierdza stała się częścią gminy miejskiej Kercz-Jenikale w guberni taurydzkiej.

W XIX wieku twierdza wykorzystywana była przez Rosjan jako szpital wojskowy. Od lat 80. XIX wieku Yeni-Kale było całkowicie opuszczone.

Dziś ruiny Yeni-Kale są często odwiedzane przez turystów. Sąsiednia dzielnica Kerczu również nosi nazwę Yeni-Kale.

Tłumaczenie maszynowe artykułu „Yeni-Kale” w angielskiej Wikipedii, CC BY-SA 4.0.

Twierdza Jenikale zajmuje 1238. miejsce na 8134 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 21. wśród 188 obiektów na Ukrainie. Data powstania — 1699, wcześniejsza niż u 23% datowanych obiektów atlasu — jeden z 626 obiektów atlasu powstałych w XVII wieku. Artykuły o tym obiekcie w Wikipedii otwarto 2295 razy w ciągu ostatnich 60 dni — więcej niż 70% obiektów atlasu. W promieniu 25 km stoi 1 innych obiektów atlasu. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Ukraina.

Zobacz na interaktywnej mapie zamków →

Przeczytaj całą historię w Wikipedii ↗