Palazzo Grassi

Palazzo Grassi (ook bekend als Palazzo Grassi-Stucky) is een classicistisch paleis aan het Canal Grande in Venetië, gebouwd tussen 1748 en 1772. De architect was Giorgio Massari en opdrachtgever was de familie Grassi. Rechts van het Palazzo Grassi bevindt zich het plein San Samuele en de kerk San Samuele.

Het was een van de latere paleizen aan het Canal Grande en het wijkt qua stijl af van de vroegere paleizen in de omgeving. Het gebouw is gemaakt van wit marmer. In 1840 werd het paleis verkocht en er volgde een hele reeks bezitters. Zo bezat de familie Stucky het paleis van 1909 tot de jaren 1930; de familie bezat de industriële graanmolen en deegwarenfabriek Molino Stucky. In 1973 kwam het in het bezit van de Fiat Group onder Gianni Agnelli en onderging een complete renovatie om dienst te kunnen doen als tentoonstellingsgebouw voor beeldende kunst, hetgeen de functie tot op heden is.

Sedert 2006 is het paleis in handen van de Frans zakenman François Pinault die de Japanse architect Tadao Ando het palazzo liet herinrichten om er zijn door de Fondation Pinault beheerde moderne-kunstcollectie te laten zien.

Tekst overgenomen uit “Palazzo Grassi” op Wikipedia, CC BY-SA 4.0.

Meer uit de Engelstalige Wikipedia

Gedurende de 16e eeuw was het gebouw eigendom van de familie Cini. In februari 1605 verwierf Alamanno Aragon Hocheppan, kleinzoon van Cosimo I, het gebouw. De familie Grassi trok er voor het eerst in in 1655.

Het Palazzo Grassi werd ontworpen door Giorgio Massari en tussen 1748 en 1772 herbouwd. Massari begon met het Palazzo terwijl hij de bouw van de Ca' Rezzonico, aan de overkant van de rivier, aan het afronden was.

Als een van de latere aanwinsten onder de paleizen aan het Canal Grande van Venetië heeft het Palazzo Grassi een academisch-classicistische stijl, in contrast met de omringende Byzantijns-romaanse en barokke Venetiaanse palazzi. Het heeft een formele paleisgevel, opgetrokken uit wit marmer, maar mist de lagere handelsopeningen die typisch zijn voor veel Venetiaanse patriciërspaleizen. Het hoofdtrappenhuis is beschilderd met fresco's van Michelangelo Morlaiter en Francesco Zanchi, en de plafonds zijn versierd door de kunstenaars Giambattista Canal en Christian Griepenkerl. Het Palazzo Grassi was het laatste paleis dat aan het Canal Grande werd gebouwd vóór de val van de Republiek Venetië, en het grootste wat betreft grondoppervlak.

De familie Grassi verkocht het palazzo in 1840, waarna het eigendom door vele verschillende personen ging. In 1857 werd het gebouw gekocht door baron Simeone De Sina. Naast het gebouw werd een kleine landschapstuin aangelegd.

In 1951 werd het gebouw het Internationaal Centrum voor Kunst en Kostuum. De aangrenzende tuin werd omgevormd tot een openluchttheater (Teatrino), dat in de jaren 1960 uiteindelijk overdekt werd. Het Internationaal Centrum voor Kunst en Kostuum sloot in 1983.

Het Palazzo werd in 1983 gekocht door de Fiat-groep, onder de toenmalige voorzitter Gianni Agnelli, en onderging een volledige restauratie onder toezicht van architect Gae Aulenti. Het doel van de groep was om het Palazzo Grassi te veranderen in een tentoonstellingsruimte voor beeldende kunst. Het wordt tot op heden als kunstgalerie gebruikt.

Tussen 1984 en 1990 stond Pontus Hultén aan het hoofd van het kunstmuseum, dat destijds ook een openluchttheater met 600 zitplaatsen omvatte.

Machinaal vertaald uit “Palazzo Grassi” op de Engelstalige Wikipedia, CC BY-SA 4.0.

Palazzo Grassi staat op plaats 749 van 8.134 in de bekendheidsranglijst van deze atlas en op plaats 55 van de 487 die de atlas in Italië in kaart brengt. Gebouwd in 1772, en daarmee ouder dan 15% van de gedateerde bouwwerken in de atlas — een van de 556 bouwwerken in de atlas die uit de 18e eeuw stammen. De Wikipedia-artikelen erover werden de afgelopen 60 dagen 4.898 keer geopend, meer dan 84% van de atlas. Binnen 25 km staan nog 42 andere bouwwerken uit de atlas. De dichtstbijzijnde dagtripgids is Venetië, 1 km verderop. Zie hoe dat zich verhoudt in de kastelenstatistiek.

Bekijk op de interactieve kastelenkaart →

Lees het volledige verhaal op Wikipedia ↗