Włochy · XVIII wiek
Palazzo Grassi zajmuje 727. miejsce na 9040 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 52. wśród 555 obiektów we Włoszech. Data powstania: 1772, wcześniejsza niż u 14% datowanych obiektów atlasu, jeden z 685 obiektów atlasu powstałych w XVIII wieku. Artykuły o tym obiekcie w Wikipedii otwarto 4898 razy w ciągu ostatnich 60 dni, więcej niż 86% obiektów atlasu. W promieniu 25 km stoi 41 innych obiektów atlasu. Najbliższy przewodnik na jednodniowy wypad to Wenecja, 1 km stąd. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Włochy.
Palazzo Grassi – pałac w Wenecji.
Jego budowę, na zlecenie bolońskiego rodu Grassi, rozpoczęto ok. roku 1748, prawdopodobnie według projektu Giorgio Massari. Nie jest pewne, kiedy zakończono budowę, ale za najbardziej prawdopodobny przyjmuje się rok 1772. W okresie, gdy budynek był własnością koncernu motoryzacyjnego FIAT w jego wnętrzach organizowano wystawy sztuki. W październiku 2004 roku został sprzedany miastu Wenecja, z przeznaczeniem na kasyno. W 2005 francuski milioner François Pinault nabył pałac, w którym urządził galerię sztuki. W kwietniu 2009 odbyło się tu przyjęcie weselne jego syna François-Henriego Pinaulta oraz aktorki Salmy Hayek.
Tekst pochodzi z artykułu „Palazzo Grassi” w Wikipedii, CC BY-SA 4.0.
Więcej z angielskiej Wikipedii
W XVI wieku budynek należał do rodziny Cini. W lutym 1605 roku nabył go Alamanno Aragon Hocheppan, wnuk Cosima I. Rodzina Grassi wprowadziła się do budynku po raz pierwszy w 1655 roku.
Palazzo Grassi zaprojektował Giorgio Massari, a przebudowano je w latach 1748–1772. Massari rozpoczął prace nad pałacem, kończąc jednocześnie Ca' Rezzonico na przeciwległym brzegu rzeki.
Jako jeden z ostatnich pałaców wzniesionych nad Wielkim Kanałem, Palazzo Grassi reprezentuje akademicki styl klasycystyczny, kontrastujący z otaczającymi go bizantyjsko-romańskimi i barokowymi pałacami weneckimi. Posiada formalną fasadę pałacową, wzniesioną z białego marmuru, lecz brakuje jej niższych, kupieckich otworów typowych dla wielu weneckich pałaców patrycjuszowskich. Główna klatka schodowa jest ozdobiona freskami Michelangela Morlaitera i Francesca Zanchiego, a sufity dekorowali artyści Giambattista Canal i Christian Griepenkerl. Palazzo Grassi było ostatnim pałacem wzniesionym nad Wielkim Kanałem przed upadkiem Republiki Weneckiej i zarazem największym pod względem zajmowanej powierzchni.
Rodzina Grassi sprzedała pałac w 1840 roku, a jego własność przechodziła następnie przez ręce wielu różnych osób. W 1857 roku budynek kupił baron Simeone De Sina. Obok budynku założono niewielki ogród ozdobny.
W 1951 roku budynek stał się siedzibą Międzynarodowego Centrum Sztuki i Kostiumu. Przylegający ogród przekształcono w teatr pod gołym niebem (Teatrino), który ostatecznie zadaszono w latach 60. XX wieku. Międzynarodowe Centrum Sztuki i Kostiumu zamknięto w 1983 roku.
Palazzo zostało zakupione przez grupę Fiat w 1983 roku, za czasów nieżyjącego już przewodniczącego Gianniego Agnellego, i przeszło kompletną renowację pod nadzorem architekt Gae Aulenti. Celem grupy było przekształcenie Palazzo Grassi w salę wystawową sztuk wizualnych. Obiekt nadal pełni funkcję galerii sztuki.
W latach 1984–1990 muzeum sztuki kierował Pontus Hultén, w skład którego wchodził również teatr plenerowy na 600 miejsc. W 1990 roku architekt Aldo Rossi odebrał w tym budynku Nagrodę Pritzkera.
Tłumaczenie maszynowe artykułu „Palazzo Grassi” w angielskiej Wikipedii, CC BY-SA 4.0.
Zobacz na interaktywnej mapie zamków →