Lindisfarne Castle

Zamek Lindisfarne to XVI-wieczny zamek położony na Wyspie Świętej (Holy Island), niedaleko Berwick-upon-Tweed, w hrabstwie Northumberland, w Anglii, znacząco przebudowany przez sir Edwina Lutyensa w 1901 roku. Wyspa jest dostępna z lądu stałego przy odpływie za pomocą grobli.

Zamek znajduje się na obszarze, który był niegdyś bardzo niestabilnym pograniczem między Anglią a Szkocją; region ten był również często atakowany przez Wikingów.

Priorat Lindisfarne został ostatecznie porzucony jako priorat około 1537 roku, w ramach kasaty klasztorów. Po tym, jak Henryk VIII zlikwidował priorat, jego wojska wykorzystywały pozostałości jako magazyn marynarki wojennej. W 1542 roku Henryk VIII nakazał Thomasowi Mannersowi, 1. hrabiemu Rutland, ufortyfikować to miejsce przeciwko możliwej inwazji szkockiej. Do grudnia 1547 roku Ralph Cleisbye, dowódca fortu, dysponował działami, w tym demi-kulweryną na kołach, dwoma mosiężnymi sakerami, falkonetem i kolejną, stałą demi-kulweryną.

Wykorzystując strategiczne położenie wyspy, w 1549 roku zbudowano niewielki fort na wysokiej skale zwanej Beblowe, najwyższym punkcie wyspy, około 1 kilometra na wschód od zabudowań klasztornych, z widokiem na port. Inżynier wojskowy sir Richard Lee, wizytując ten obszar w 1565 roku, zastał jedynie zniszczoną platformę i wał ziemny. W kwietniu 1569 roku kapitan William Reed poprosił o fundusze na dokończenie murów fortu. Elżbieta I zleciła prace przy forcie, wzmacniając go i zapewniając platformy działowe uwzględniające nowe rozwiązania w technologii artyleryjskiej. Prace te w latach 1570 i 1571 kosztowały 1191 funtów. Podczas prac budowlanych zabudowania priorata wykorzystano jako źródło kamienia budowlanego.

Kiedy władzę w Anglii objął Jakub I, połączył on trony szkocki i angielski, przez co potrzeba utrzymywania zamku zmalała. W tym czasie zamek nadal miał garnizon z Berwick i chronił mały port Lindisfarne.

W XVIII wieku zamek był krótko zajmowany przez jakobickich rebeliantów, lecz szybko odbili go żołnierze z Berwick, którzy uwięzili rebeliantów; ci wykopali sobie drogę na zewnątrz i ukrywali się przez dziewięć dni w pobliżu zamku Bamburgh, zanim udało im się uciec.

W późniejszych latach zamek pełnił funkcję punktu obserwacyjnego straży przybrzeżnej i stał się swego rodzaju atrakcją turystyczną.

W 1901 roku stał się własnością Edwarda Hudsona, magnata wydawniczego i właściciela magazynu Country Life.

Tłumaczenie maszynowe artykułu „Lindisfarne Castle” w angielskiej Wikipedii, CC BY-SA 4.0.

Lindisfarne Castle zajmuje 763. miejsce na 8134 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 55. wśród 333 obiektów w Anglii. Data powstania — 1550, wcześniejsza niż u 39% datowanych obiektów atlasu — jeden z 755 obiektów atlasu powstałych w XVI wieku. Artykuły o tym obiekcie w Wikipedii otwarto 9821 razy w ciągu ostatnich 60 dni — więcej niż 92% obiektów atlasu. W promieniu 25 km stoi 8 innych obiektów atlasu. Najbliższy przewodnik na jednodniowy wypad to Newcastle upon Tyne, 78 km stąd. Jest jednym z 19 obiektów na mapie regionalnej „Northumberland”. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Anglia.

Zobacz na interaktywnej mapie zamków →

Przeczytaj całą historię w Wikipedii ↗