Rosja · XVII wiek
Olonets Fortress zajmuje 8386. miejsce na 9040 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 140. wśród 145 obiektów w Rosji. Data powstania: 1648, wcześniejsza niż u 26% datowanych obiektów atlasu, jeden z 710 obiektów atlasu powstałych w XVII wieku. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Rosja.
Twierdza Ołoniecka była „twierdzą graniczną” u zbiegu rzek Ołonki i Megregi, w pobliżu głównej osady pogostu ołonieckiego, Tołmaczowa Nawoloku i wsi Oksentjewo, placówki na granicy ze Szwecją, siedziby wojewody ołonieckiego.
Twierdzę Ołoniecką zbudowano w najkrótszym możliwym czasie, we wrześniu 1649 roku, zgodnie z dekretem cara Aleksego Michajłowicza. Budową kierowali książę Fiodor Wołkoński i pisarz Stiepan Jełagin. Jej ludność stanowili zamożni chłopi z pogostów Zaonieżja, trudniący się handlem i różnymi rzemiosłami, w tym obróbką żelaza. Twierdza stała się ośrodkiem, wokół którego ukształtowało się przyszłe miasto Ołoniec. Mur twierdzy, z 1300 strzelnicami i dziewiętnastoma wieżami, ciągnął się na 1,5 km (783 sążnie) wzdłuż brzegów rzeki. Twierdza znajdowała się na poziomie 10-11 m nad wodą. Najwyższa z jej wież, Czerwona Wieża, miała 32 m wysokości.
Wewnątrz murów twierdzy znajdowały się cerkiew Trójcy Świętej, spichlerze zbożowe, dwory wojewody i 155 gospodarstw domowych, w których w razie konfliktu zbrojnego chroniła się ludność cywilna. Pod względem liczby wież, długości murów i wyposażenia wojskowego twierdza przewyższała twierdzę archangielską oraz twierdze syberyjskie. Twierdza uległa zniszczeniu w pożarze 1741 roku i nigdy nie została odbudowana.
Tłumaczenie maszynowe artykułu „Олонецкая крепость” w Wikipedii po rosyjsku, CC BY-SA 4.0.
Zobacz na interaktywnej mapie zamków →