Włochy · XVII wiek
Palazzo Barberini zajmuje 245. miejsce na 9040 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 17. wśród 555 obiektów we Włoszech. Data powstania: 1627, wcześniejsza niż u 28% datowanych obiektów atlasu, jeden z 710 obiektów atlasu powstałych w XVII wieku. Artykuły o tym obiekcie w Wikipedii otwarto 13 808 razy w ciągu ostatnich 60 dni, więcej niż 96% obiektów atlasu. W promieniu 25 km stoi 64 innych obiektów atlasu. Najbliższy przewodnik na jednodniowy wypad to Rzym, 1 km stąd. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Włochy.
Palazzo Barberini (pol. Pałac Barberinich) to XVII-wieczny pałac w Rzymie, stojący przy Piazza Barberini w dzielnicy Rione Trevi. Dziś mieści się w nim Galleria Nazionale d’Arte Antica, główna narodowa kolekcja dawnego malarstwa w Rzymie.
Około 1549 roku kardynał Alessandro Sforza wszedł w posiadanie ogrodu/winnicy kardynała Rodolfa Pio da Carpi na wzgórzu Kwirynał, gdzie rodzina Sforzów kazała wznieść niewielki pałacyk. Nachylona, na wpół podmiejska działka została zakupiona w 1625 roku od Alessandra Sforzy, księcia Segni, przez Maffea Barberiniego z rodu Barberinich, który został papieżem Urbanem VIII.
Trzech wielkich architektów pracowało nad stworzeniem pałacu, każdy wnosząc własny styl i charakter do budowli. Carlo Maderno, wówczas pracujący nad rozbudową nawy bazyliki św. Piotra, otrzymał zlecenie otoczenia Villa Sforza rozległym renesansowym blokiem na wzór Palazzo Farnese; jednak projekt szybko przekształcił się w precedensowe połączenie miejskiej siedziby władzy książęcej z ogrodową fasadą przypominającą podmiejską willę z na wpół zamkniętym ogrodem.
Maderno rozpoczął prace w 1627 roku, wspomagany przez swojego bratanka Francesca Borrominiego. Gdy Maderno zmarł w 1629 roku, Borrominiego pominięto, a nadzór nad budową powierzono Berniniemu, młodemu cudownemu dziecku znanemu wówczas głównie jako rzeźbiarz. Borromini pozostał mimo to przy projekcie i obaj architekci pracowali razem, choć krótko, nad tym przedsięwzięciem i nad Palazzo Spada. Prace ukończył Bernini w 1633 roku.
Pałac zamieszkiwali głównie dwaj bratankowie papieża Urbana VIII, Francesco i Taddeo, przy czym Taddeo z rodziną mieszkał w jednym skrzydle, a Francesco w drugim. Francesco założył tam Arazzia Barberini, czyli manufakturę gobelinów Barberinich, działającą od 1627 do 1679 roku.
W lutym 1634 roku w Teatro delle Quattro Fontane, prywatnym teatrze operowym kardynała w pałacu, wystawiono poprawioną wersję „Il Sant’Alessio”. Kardynał napisał libretto, a muzykę skomponował Stefano Landi. Inne osiągnięcia kardynała Francesca w pałacu to niewielkie muzeum nauk przyrodniczych i ogród botaniczny oraz biblioteka zawierająca starożytne rękopisy greckie i rzymskie. Jego zbiory świadczyły o jego zainteresowaniu starożytną rzeźbą, numizmatyką i inskrypcjami. W 1902 roku papież Leon XIII zakupił dużą Biblioteca Barberina, która stała się częścią zbiorów watykańskich.
Tłumaczenie maszynowe artykułu „Palazzo Barberini” w angielskiej Wikipedii, CC BY-SA 4.0.
Zobacz na interaktywnej mapie zamków →