Palazzo Mancini

Palazzo Mancini to pałac w Rzymie, we Włoszech. Od 1737 do 1793 roku był drugą siedzibą Akademii Francuskiej w Rzymie. Znajduje się przy Via del Corso, około przecznicy na północ od Piazza Venezia.

W 1634 roku Lorenzo Mancini, brat kardynała Francesco Marii Manciniego, poślubił Geronimę Mazzarino, siostrę kardynała Mazariniego. Z okazji uroczystości weselnych stara rezydencja rodu Mancini została powiększona poprzez nabycie czterech sąsiednich domów oraz nowy budynek zaprojektowany przez architekta Carla Rainaldiego. Prace rozpoczął Lorenzo, a ukończył Filippo Mancini, książę Nevers, w latach 1687–1689.

Budynek posiada fasadę z boniowaniem "bugne lisce", czyli w stylu 'jodełki', z centralnymi drzwiami zwieńczonymi bogatym balkonem wspartym na wspornikach zdobionych putti. Wewnątrz zachował się malowany fryz w "salone di rappresentanza", czyli sali reprezentacyjnej ("Salone Rosso"), oraz fragmenty siedemnastowiecznych fryzów w innych pomieszczeniach ze "Scenami z życia Dawida i Jakuba". W innym pokoju znajduje się zbiór fresków "vedute" Rzymu autorstwa Bartolomeo Pinellego.

Pałac został wynajęty Akademii Francuskiej w Rzymie w 1725 roku; wcześniej akademia mieściła się w Palazzo Capranica. Ostatecznie pałac nabyto w 1737 roku na mocy rozkazu Ludwika XV i przystosowano do nowej funkcji. Jedna z sal na drugim piętrze wciąż zdobiona jest freskami kopiującymi sceny ze Stanz Rafaela w Pałacu Watykańskim, wykonanymi przez artystów przebywających w pałacu w czasie, gdy mieściła się tam akademia. Po antyfrancuskich zamieszkach 1793 roku i zabójstwie Bassville'a akademia opuściła pałac. Po rewolucji francuskiej budynek stał się siedzibą ambasady francuskiej przy Stolicy Apostolskiej. W 1798 roku akademia powróciła do pałacu, lecz po klęsce Francuzów w starciu z Suworowem w 1799 roku budynek został zajęty i splądrowany.

W 1803 roku akademia przeniosła się do Villa Medici, a w 1818 roku pałac zakupił Ludwik Bonaparte, który dziesięć lat później odstąpił go Marii Teresie Austriacko-Estańskiej, wdowie po Wiktorze Emanuelu I Sardyńskim. Następnie przeszedł na jej córkę Marię Krystynę Sabaudzką, a gdy Maria Krystyna została królową Neapolu, w 1831 roku przeszedł do Burbonów neapolitańskich, a w 1853 roku do Scipiona Salviatiego. W 1919 roku nabył go Banco di Sicilia.

Tłumaczenie maszynowe artykułu „Palazzo Mancini” w angielskiej Wikipedii, CC BY-SA 4.0.

Palazzo Mancini zajmuje 3390. miejsce na 8134 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 272. wśród 487 obiektów we Włoszech. Data powstania — 1687, wcześniejsza niż u 24% datowanych obiektów atlasu — jeden z 626 obiektów atlasu powstałych w XVII wieku. W promieniu 25 km stoi 70 innych obiektów atlasu. Najbliższy przewodnik na jednodniowy wypad to Rzym, 1 km stąd. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Włochy.

Zobacz na interaktywnej mapie zamków →

Przeczytaj całą historię w Wikipedii ↗