Włochy
Palazzo Montecitorio zajmuje 334. miejsce na 9040 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 26. wśród 555 obiektów we Włoszech. Artykuły o tym obiekcie w Wikipedii otwarto 14 998 razy w ciągu ostatnich 60 dni, więcej niż 96% obiektów atlasu. W promieniu 25 km stoi 64 innych obiektów atlasu. Najbliższy przewodnik na jednodniowy wypad to Rzym, 1 km stąd. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Włochy.
Palazzo Montecitorio (wym. [paˈlattso ˌmontetʃiˈtɔːrjo]) to pałac w Rzymie, siedziba Izby Deputowanych, niższej izby włoskiego parlamentu.
Nazwa pałacu pochodzi od niewielkiego wzniesienia, na którym go zbudowano, uznawanego za Mons Citatorius, wzgórze powstałe podczas oczyszczania Pola Marsowego w czasach rzymskich.
Budynek pierwotnie zaprojektował Gian Lorenzo Bernini dla młodego kardynała Ludovica Ludovisiego, bratanka papieża Grzegorza XV. Jednak po śmierci Grzegorza XV w 1623 roku prace przerwano i wznowiono dopiero za pontyfikatu papieża Innocentego XII (Antonio Pignatelli), gdy budowę ukończył architekt Carlo Fontana, modyfikując plan Berniniego o dodanie dzwonnicy nad głównym wejściem. Budynek przeznaczono wyłącznie do funkcji publicznych i społecznych, zgodnie z konsekwentną antynepotystyczną polityką Innocentego XII, kontrastującą z polityką jego poprzedników.
W 1696 roku umieszczono tam Curia apostolica (papieskie sądy). Później mieściła się tu siedziba Governatorato di Roma (administracji miejskiej w okresie papieskim) oraz komendy policji. Odkopany obelisk z Solarium Augusti, znany dziś jako Obelisk Montecitorio, ustawił przed pałacem Pius VI w 1789 roku.
Po zjednoczeniu Włoch w 1861 roku i przeniesieniu stolicy do Rzymu w 1870 roku Montecitorio zostało przejęte przez rząd włoski i wybrane na siedzibę Izby Deputowanych, po rozważeniu różnych możliwości. Dawne wewnętrzne podwórze zadaszono i przekształcono w półokrągłą salę obrad według projektu Paola Comotta. Izba została zainaugurowana 21 listopada 1871 roku.
Budynek okazał się jednak całkowicie niewystarczający: akustyka była fatalna, zimą było bardzo zimno, a latem bardzo gorąco. W wyniku poważnych szkód spowodowanych przeciekaniem wody pałac uznano za niebezpieczny w 1900 roku. Próba budowy nowego pałacu dla Izby Deputowanych przy Via Nazionale nie powiodła się, a przy Via della Missione wzniesiono prowizoryczną salę posiedzeń. Dopiero w 1918 roku Izba ostatecznie powróciła do Palazzo Montecitorio.
Powrotowi Izby Deputowanych do pałacu towarzyszyły gruntowne renowacje, po których nienaruszona pozostała jedynie fasada. Architekt Ernesto Basile był przedstawicielem secesji, znanej we Włoszech jako styl Liberty.
Tłumaczenie maszynowe artykułu „Palazzo Montecitorio” w angielskiej Wikipedii, CC BY-SA 4.0.
Zobacz na interaktywnej mapie zamków →