Ukraina · XVIII wiek
Twierdza św. Elżbiety (Kropywnycki) zajmuje 1156. miejsce na 9040 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 20. wśród 195 obiektów na Ukrainie. Data powstania: 1754, wcześniejsza niż u 16% datowanych obiektów atlasu, jeden z 685 obiektów atlasu powstałych w XVIII wieku. Artykuły o tym obiekcie w Wikipedii otwarto 2378 razy w ciągu ostatnich 60 dni, więcej niż 73% obiektów atlasu. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Ukraina.
Twierdza św. Elżbiety – dawna twierdza ziemna w mieście Kropywnycki, w geograficznym centrum Ukrainy (znane również lokalnie jako „kopce ziemne”).
Tekst pochodzi z artykułu „Twierdza św. Elżbiety (Kropywnycki)” w Wikipedii, CC BY-SA 4.0.
Więcej z angielskiej Wikipedii
Po utworzeniu Nowej Serbii na ziemiach kozackich twierdzę zbudowano w celu ochrony terytoriów serbskich osadników przed najazdami tatarskimi. Twierdzę Świętej Elżbiety wzniesiono na mocy dekretu senatu, który powołał również Nową Serbię. Dekret podpisała cesarzowa Elżbieta Piotrowna 4 stycznia 1752 roku. Na jego podstawie pułkownik Iwan Horwat otrzymał list dziękczynny, a Iwan Glebow — odpowiednie instrukcje.
Do budowy twierdzy przybył pułk hadziacko-myrhorodzki kozaków ukraińskich (1390 mężczyzn), który ukończył główne prace w cztery miesiące: od 12 czerwca do października 1754 roku. W trakcie prac zginęło 72 zaporożców, 233 zachorowało, a 855 zbiegło.
Uzbrojenie artyleryjskie twierdzy stanowiło wówczas 120 dział, 12 moździerzy, 6 sokolet, 12 haubic i 6 moździerzy. W kolejnych latach prace budowlane w twierdzy trwały nadal, lecz bardzo powoli, i nie zostały ukończone nawet do końca panowania cesarzowej Elżbiety (1761). Na terenie twierdzy zbudowano całe miasto, w którego centrum stanął drewniany sobór Świętej Trójcy, pełniący od 1755 do 1801 roku funkcję katedry. Koszary żołnierskie zaprojektowano dla 2200 żołnierzy. Garnizon składał się z trzech batalionów i dwóch oddziałów — artylerii i inżynierii. Znajdowały się tam także kwatery komendanta i generała, mieszkania duchownych oraz prochownie.
Twierdza Świętej Elżbiety wzięła udział w działaniach wojennych tylko raz. Miało to miejsce podczas wojny rosyjsko-tureckiej (1768–1774), której pierwsza kampania rozpoczęła się w 1769 roku od inwazji chana krymskiego Kırıma Gireja na guberni jelizawetgradzkiej. 4 stycznia dowodzona przez niego 70-tysięczna armia turecko-tatarska przekroczyła granicę, a 7 stycznia zatrzymała się pod twierdzą Świętej Elżbiety, w której generał Isakow ukrył się wraz z garnizonem i miejscową ludnością. Krymczycy złupili okoliczne wioski i zniewolili mieszkańców, jednak obrońcy miasta skutecznie odparli ataki tatarskie i przepędzili najeźdźców. Był to ostatni najazd Tatarów krymskich na Ukrainę.
Tłumaczenie maszynowe artykułu „Fortress of St. Elizabeth” w angielskiej Wikipedii, CC BY-SA 4.0.
Zobacz na interaktywnej mapie zamków →